عليرضا عابدی زاده

در آستانه‌ی طوفانی که سایه‌اش بر سرزمین سنگینی می‌کند، به مسئولین هشدار می‌دهم: خشم مردم، چون رودی خروشان، نه با سدِ سرکوب که تنها با گوش سپردن به صدای حق‌طلبانه‌اش آرام می‌گیرد. تاریخ، قاضی بی‌رحمی‌ست که خطای تکرار را نمی‌بخشد. عقلانیت را برگزینید، دست از تقابل بردارید و به سوی مصالحه گام بردارید. آینده‌ی این خاک در گرو تصمیم امروز شماست؛ مبادا نام‌تان در فهرست ندامت و تاریکی رقم خورد. هنوز فرصتی برای انتخاب راه رستگاری باقی‌ست، اگر گوش به حکمت بسپارید و قلب به سوی مردم باز کنید.

در این برهه‌ی سترگ تاریخی، ایران، چون ققنوسی زخم‌خورده، بال بر آستانه‌ی دگرگونی می‌گسترد. پرچمی کهن، در نسیم امید می‌لرزد، و حاکمیتی نو، در افق دل‌های تپنده جوانه می‌زند. این لحظه، چون شعله‌ای شکننده، حساس و گران‌بهاست؛ هر گام، آواز آزادی‌ست و هر نفس، عهدی با فردای روشن. ای مردم ایران، در این گذرگاه سرنوشت، با قلبی استوار و نگاهی پرشور، آینده را به رنگ آرزوهایتان نقاشی کنید.