عليرضا عابدی زاده

در این برهه‌ی سترگ تاریخی، ایران، چون ققنوسی زخم‌خورده، بال بر آستانه‌ی دگرگونی می‌گسترد. پرچمی کهن، در نسیم امید می‌لرزد، و حاکمیتی نو، در افق دل‌های تپنده جوانه می‌زند. این لحظه، چون شعله‌ای شکننده، حساس و گران‌بهاست؛ هر گام، آواز آزادی‌ست و هر نفس، عهدی با فردای روشن. ای مردم ایران، در این گذرگاه سرنوشت، با قلبی استوار و نگاهی پرشور، آینده را به رنگ آرزوهایتان نقاشی کنید.