عليرضا عابدی زاده

در سایه‌ی ابرهای تیره، ایران، چون عقابی زخم‌خورده، بال‌هایش را در بادهای سرد انزوا می‌گسترد. مکانیسم ماشه، چون تیری زهرآگین، از کمان تاریخ رها شده و در قلب زمان معلق است. سکوتی مرموز، سنگین‌تر از فریاد، بر خاک خسته سایه افکنده؛ گویی جنگ، آن هیولای خفته، در دوردست‌ها نفس می‌کشد، آماده‌ی بیداری.
آینده، چون مهی غلیظ، نهان است. آیا این خاک، از زیر بار انزوا، چون ققنوس برمی‌خیزد؟ یا در گرداب سیاست‌های جهانی، چون شمعی در باد، خاموش می‌شود؟ تنها ستارگان، در سکوت شب، پاسخ را زمزمه می‌کنند؛ اما گوش‌ها هنوز از هیاهوی روز پرند. ایران، ای راز پنهان در سینه‌ی تاریخ، سرنوشتت را بادهای تغییر چگونه رقم خواهند زد؟